Την Κυριακή αυτη την μαγική που εμπνέει μηχανόβιους και μη για βόλτες,προέκυψε μετά απο χρόνια και ζαμάνια μια πολύ όμορφη και μελωδική βόλτα στα όμορφα σοκάκια της Καβάλας,ρεμβάζοντας τα νερά της θάλασσας απο ψηλά και μέσα απο τα μάτια των παιδιών.Κι αυτό το λέω γιατί το προαύλιο ενος σχολείου έβλεπε μέχρι Σαμοθράκη.
Ξεκινήσαμε λοιπόν εκείνη την κυριακή μια παρέα 8 ατόμων με έκκινηση λίγο έξω απο την Θεσσαλονίκη.Οχτώ διαφορετικές μοτοσυκλέτες που πάντρευαν με επιτυχία το παλιό με το καινούργιο αλλά είχαν λίγο πολύ και σχεδόν όλοι κάτι κοινό.Εκτος απο την αγάπη για χιλιόμετρα,η μουσική ήταν ο δεύτερος λόγος.
Πρώτη στάση για ένα καφεδάκι και περαιτέρω γνωριμία σε ένα χωριό της Καβάλας, την Νικίσιανη.Μικρό με μια τυπική αλλά πολύ όμορφη μικρή πλατεία.Κάτσαμε και ηπιαμε τον καφέ μας.Φιλόξενος τόπος και πολύ ανοιχτοι.
Δεύτερη στάση στο λιοντάρι της Αμφίπολης.Ένα πολυ χαρακτηριστικό μνημείο με το πέρασμα του χρόνου να είναι εμφανές.Πήραμε μια ανάσα και ξεκίνησε η καθιερωμένη φωτογράφιση.Θύμιζε λίγο τους κινέζους τουρίστες που όλοι μαζι έβγαλαν τις κάμερες τους.Μια παρέα γυναικών ακριβώς δίπλα με τρελή διάθεση,ξεκίνησε τα πειράγματα με πολύ όμορφο τρόπο και τα γέλια δεν αργήσαν να έρθουν.Όμως ήρθε η ώρα της αναχώρησης.
Τρίτη στάση η πόλη της Καβάλας.Στην παλιά πόλη και δίπλα απο το μουσείο του Μεχμέτ Αλή αφήσαμε τις μηχανές και περπατήσαμε στο γραφικό πλακόστρωτο μέχρι το 7ο δημοτικό σχολείο.Η θέα απίστευτη.Το γαλάζιο της θάλασσας με την αμφιθεατρική όψη της πόλης θύμιζε νησί.Πόσο τυχερά τα παιδιά του σχολείου.Μέσα στην τάξη,στο θρανίο,στο μάθημα...με ένα βλέμμα βλέπεις τη θάλασσα και παίρνεις δύναμη.Βέβαια αυτό έχει και τα κακά του.Προστατευτικά κάγκελα γύρω απο το προαύλιο μιας και είμασταν στο χείλος του γκρεμού.
Αφήσαμε την παλιά πόλη και πήραμε τον δρόμο για το μεσημεριανό μας.Ανάμεσα στην παραλία του Μυρτόφυτου και στους Αμμόλοφους υπάρχει ένα ωραίο ταβερνάκι.Εκεί λοιπόν κάτσαμε να τσιμπήσουμε κάτι και να πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής.Κάποιοι δε δίστασαν να βουτήξουν για μια ανάσα δροσιάς στη θάλασσα αφού ήταν σχεδόν πάνω στο κύμα το μαγαζί.Ιστορίες απο ταξίδια και γεγονότα που συνέβησαν στον καθένα δε σταμάτησαν να ακούγονται...μέχρι που ήρθε το φαγητό.Σιγή.Με ένα ποτήρι τσίπουρο,χαλάρωσε ακόμα περισσότερο η ατμόσφαιρα και εκεί συνειδητοποίησα οτι είχα να κάνω με μουσικούς.Όμορφη κουβέντα αν και δεν τους είχα ξανα δει ποτέ μου...
Αφού οργανώσαμε την πορεία της επιστροφής,χαιρετιστήκαμε και εύχομαι άλλη μια τέτοια βόλτα!!!
Follow on Instagram
